Dikush duhet t’i thotë opozitës, se emrat që ajo po sulmon në qeveri, nuk janë të rinj dhe nuk po dëgjohen sot për herë të parë në politikë. Gramoz Ruçi, Taulant Balla, Lindita Nikolla, Damian Gjiknuri, Fatmir Xhafaj, Blendi Klosi, Niko Peleshi, Ditmir Bushati, e Mirela Kumbaro, jo vetëm që janë figura të njohura, disa historike dhe disa përfaqësues të një gjenerate më të re socialistësh, por në tërësinë e vet, janë ekipi që mundi opozitën e sotme. Ata janë kryesisht drejtuesit politikë të qarqeve më të rëndësishme në vend, që dërrmuan Partinë Demokratike dhe bënë që Partia Socialiste të fitonte e vetme pushtetin, si rrallëherë prej vitit 1992.
Në biografitë e tyre nuk ka surpriza që nuk i njohin shqiptarët. Gramoz Ruçi është një ish komunist, i futur pesëmbedhjetë vjet pas Sali Berishës në Partinë e Punës dhe ish Ministri i Brendshëm, i parë i demokracisë dhe jo i fundit i diktaturës, pasi është bërë ministër më 27 shkurt 1991, pasi është rrëzuar busti i Enver Hoxhës. Të tjerët janë gjenerata e dytë e socialistëve të viteve 2000, të gjithë të njohur e të stërnjohur, për të cilët nuk ka ndonjë kuriozitet që nuk e dimë. Kemi dëgjuar nga Berisha që Taulanti ka qejf të përdhunojë femra me SIDA, kemi dëgjuar po prej tij që Blendi Klosi do moldave, që Arben Ahmetaj ka qejf treshe, që Gjiknuri ka qejf lekët, që Lindita është si zyshë fshati, që Mirela është “Ndrikulla e Kulturës”, bile edhe që Peleshi është bandit…Shqipëria është gajasur më 25 Qershor me këto akuza. Këta kanë qenë opozitarët dhe pushtetarët më të sulmuar dhe të mbijetuar, të mundur dhe të fituar, për së paku 15 vite në politikën shqiptare. Dikush si Gramozi i mbijetuar edhe për 27 vjet, shok me Kastriot Islamin dhe Sali Berishën e PD.
Më 25 Qershor shqiptarët i kishin emrat e tyre në krye të qarqeve më të rëndësishme të vendit dhe mes tyre dhe baltës që u kishte hedhur Berisha për vite të tëra, zgjodhën ata.
Nëse ka një gjë që është legjitime në qeverinë e re të Edi Ramës është pikërisht përfaqësimi politik. Ata janë përfaqësues autentikë politikë të Partisë Socialiste dhe emblema e fitores së 25 Qershorit.
Të harxhosh energji për t’u shpjeguar shqiptarëve tani pas beteje, kush janë ata, është më shumë se qesharake.
“Burrëri” pas kuvendi dhe “trima” pas beteje, nuk ka. Këta e kanë mbaruar edhe kuvendin me shqiptarët dhe burrërinë në betejë. Dhe kanë marrë votat e shqiptarëve.
Kjo qasja e opozitës për t’u marrë me ta dhe biografinë e tyre, përveçse është jo produktive për ta, është dhe një tregues i mungesës së ideve për të bërë opozitë, ose së paku për të sulmuar qeverinë e re.
Në këtë kabinet mund të sulmohet prirja e Ramës për megaministri, risktukturimi në funksion të grumbullimit të pushtetit në disa duar, promovimi i dyshimtë i disa emrave anonimë, por nuk mund të gjykohen fitimtarët. Ata aty i kishin më 18 Maj kur bënë Marrëveshje me Edi Ramën dhe e duartrokitën. Ishin së paku pesë nga këta ministra që i thanë Lulzim Bashës “urdhëro karrigen tonë”, se ne fitojmë dhe pa atë, dhe e fituan. Janë këta që bënë betejën e 25 Qershorit dhe e bënë Lulzim Bashën të thyente rekordin historik të Partisë Demokratike në 27 vite, duke marrë rezultatin më të ulët. E bënë këtë duke i hapur rrugë dhe paranojës së Lulzim Bashës për qeveri teknike “se mos i vidhnin votat”.
Tani ky film ka mbaruar. Detyra e opozitës nuk është të caktojë emra në qeveri edhe pse me sa duket Lulzim Basha e ka pritur dhe këtë. Detyrë e opozitës është të bëjë “qeverinë” e saj në opozitë dhe të konkurojë sërisht pas katër vjetësh me qeverinë që po shan sot. Këtë radhë i hapën rrugën, e futën dhe në qeveri dhe nuk ia doli dot. Herë tjetër do ta ketë pak dhe më të vështirë. Se tanimë i është djegur dhe skenari i çadrës.
