Më solli rasti të takoja një individ që më ka mbetur në kujtesë. Isha me familjarët e mi në spitalin “Nënë Tereza”. Ora ishte 03 pas mesnate. Familjari ynë ishte në gjendje kritike. Duhej ndërhyrë në zemrën e tij nga një mjek kardiolog dhe kirurg.
Situata po rëndohej dhe shpresat tona ishin drejt shuarjes. Mjekët gati po dorëzoheshin. Jepnin e merrnin me gjeste të dëshpëruara. Rasti ishte thuajse i pashpresë Dikush i telefonoi dikujt.
Pas 10 minutash u shfaq në korridoret e pavionit një djalë i imët, i thjeshtë që dukej qartë se ishte zgjuar nga gjumi teksa po pushonte në shtëpinë e tij. Pasi fërkoi sytë e përgjumur, kontaktoi me ne, na kërkoi t’i konfirmonim dakordësinë tonë për të ndërhyrë në këtë rast ku shanset e shpëtimit ishin 30%.
U fut në sallë dhe pas 1 ore e 10 minutash u shfaq para nesh i zbehtë, i djersitur dhe i rraskapitur. Mezi mundi të thoshte: “Ia dolëm!” Na përshëndeti dhe iku në heshtje, siç kishte ardhur, pa pranuar të merrte prej nesh as një karamele.
Kur pyeta, më thanë emrin e tij dhe më treguan se paga e këtij doktori të mrekullueshëm ishte ajo e një mjeku të thjeshtë. Pastaj m’u kujtuan rrogat e gazetarëve tanë dhe shërbimi jetëdhënës që këta miliarderë i bëjnë individit shqiptar. /Publikuar në Facebook nga Zija VUKAJ/
