“Ishin vitet kur Shqipëria digjej nga plumbat e dasmave dhe pasiguria e rrugës. Unë isha vetëm 6 vjeç kur një plumb qorr më plagosi gjatë një gëzimi familjar në lagje. Atë ditë, jeta ime u lidh me dy burra, në një mënyrë që as sot, pas tre dekadash, nuk e shpjegoj dot pa lot në sy.
I pari ishte A.K. Ai më mori në krahë, hoqi bluzën e tij për të më mbajtur plagën dhe doli në rrugë duke bërtitur deri sa gjeti një makinë për të më dërguar në spital. Ai ishte ndihma ime e parë, njeriu që u lëndua për mua.
I dyti ishte Dr. Zamir Shazi. E mbaj mend si tani, doli para nesh te dera e spitalit dhe më kapi në duart e tij – jo në barrelë, por në krahë. Më çoi në dhomën e tij, më operoi dhe më hoqi plumbin. Ai mjek fenomenal, me atë qetësinë e tij, më ktheu jetën.
Tragjedia ndodhi pak kohë më vonë. Kur mora vesh se Dr. Zamiri ishte vrarë brenda spitalit, qava me dënesë. Por dhimbja u bë edhe më e rëndë kur mësova se autori ishte A.K., po ai njeri që më kishte shpëtuar mua. Një keqkuptim, një mendim i gabuar se doktori nuk i kishte shërbyer duhur vëllait të tij, mjaftoi që ato duar që më mjekuan mua, të shkrepin armën mbi shpëtimtarin tim.
Sot, pas 31 vitesh, emri i Zamir Shazit, i cili u vra në vitin e mbrapshtë 1997, nuk është në asnjë pllakë përkujtimore apo faqe enciklopedike, por ai jeton në trupin tim, te ajo plagë që ai e mbylli me mjeshtëri. Më vjen keq për të dy: për doktorin që humbi jetën në krye të detyrës dhe për autorin që humbi njerëzinë në vorbullën e asaj kohe të mbrapshtë. Shkodra dhe mjekësia shqiptare i detyrohen Dr. Zamir Shazit një vend në kujtesën zyrtare, sepse ai ishte heroi që na doli para kur nuk kishim as shpresë.”. /Shkruar nga Dhurata, personi që ka përjetuar në vetë të parë, personalisht, këtë ngjarje, dërguar për publikim në ShkodraWeb/
