Në respekt të mesazheve që kam marrë se përse nuk u përmend emri i bashkëthemeluesit të Partisë Socialiste në vitet ’90 dhe Kryetarit të saj në vitet më të vështira pas ’97-ës, Dashamir Dini, babai im, në aktivitetin e mbajtur për 35-vjetorin e Partisë Socialiste në Kalanë e Shkodrës, më duhet të them se:
Jam pothuajse në moshë me partinë e babait tim dhe, kësisoj, dëshmitare unike e kontributit të tij. E kujtoj si sot kur njerëzit e PS-së, të trembur nga ngjarjet e kohës, vinin të strehoheshin në shtëpinë tonë. Ne, aq të vegjël sa ishim, trembeshim se mos po vinin të na merrnin miqtë e babait, ndërsa ai deklaronte se Shkodra ishte mbi çdo parti dhe mbi çdo kryetar partie, dhe vraponte të pajtonte sherrnajat politike.
Si mund të harrohen këto?
Kur shoh lista të hartuara me kujtesë të shkurtër dhe respekt të cunguar, pyes veten sa prej atyre që vendosin kanë qenë aty, në kohët kur duhej guxim dhe jo vetëm prani.
Medaljen ia kanë dhënë prej kohësh qytetarët e Shkodrës, mes të cilëve jetoi dhe nuk u largua kurrë, qyteti për të cilin punoi, shkroi, luftoi dhe dha gjithçka kishte deri në ditën e fundit të jetës së tij.
Ai ishte Kryetar i Partisë Socialiste Shkodër në një kohë kur edhe ta mendoje ishte herezi. Ai ishte shkrimtar, poet, gazetar dhe, mbi të gjitha, qytetar. Një njeri që nuk e përdori kurrë qytetin e tij si trampolinë, por si mision.
Ka mungesa që nuk i mbulon asnjë ceremoni dhe harresa që thonë më shumë për ata që harrojnë sesa për ata që lihen jashtë.
Ndaj sot, në emër të mundit të një jete dhe të shumë jetëve të tjera të lëna pas dore nga shpërndarësit e medaljeve, po ndaj për ju një medalje: MEDALJEN E MOSMIRËNJOHJES (zgjidheni mes jush nëse e doni Gold apo Bronx).
Juve do t’ju ndryshken medaljet, ndërsa atyre burrave do t’u ndriçojë gjithmonë e më shumë qytetaria dhe përkushtimi me të cilin e vaditën këtë qytet. /Nga Barnaba DINI, vajza e të ndjerit Dashamir Dini, publikuar në Facebook/
