Shkodra po jeton. Dhe kur një qytet jeton, ai nuk mund të jetë gjithmonë në heshtje. Në sheshin para bashkisë dëgjohen motorët, muzika, zërat e njerëzve, ritmi i paradës që kalon nëpër rrugë. Disa e quajnë ndotje akustike. Të tjerë e quajnë atmosferë. Por ndoshta e vërteta është më e thjeshtë, kjo është zhurma e jetës.
Një qytet pa zë është një qytet pa frymë. Evente si dita e motorëve nuk sjellin vetëm motorë të shndritshëm, veshje, koncerte apo parada. Ato sjellin energji, lëvizje, njerëz që dalin nga rutina dhe mbushin rrugët me emocion. Une e çdo njeri që jeton në Shkodër e di mirë shumë se Shkodra gjithmonë ka qenë qytet ritmi, qytet pasioni, qytet që nuk ka ditur të jetojë në monotoni. Prandaj edhe kjo zhurmë nuk është vetëm tingull është dëshmi se qyteti kërkon të jetojë.
Sigurisht, jo çdo njeri e përjeton njësoj. Dikujt mund t’i duket e tepërt zhurma e motorëve, ashtu si dikujt tjetër mund t’i duket bezdi edhe kënga e zogjve në mëngjes. Sepse zhurma nuk matet vetëm me decibel, ajo matet me mënyrën si e ndjen secili jetën përreth. Por nuk mund të quajmë ndotje çdo tingull që sjell gjallëri.
Shkodra nuk ka nevojë vetëm për qetësi. Ka nevojë edhe për puls, për aktivitete, për momente që e nxjerrin qytetin në rrugë dhe i japin frymë. Ka nevojë për atë ritëm që të kujton se qyteti nuk është thjesht ndërtesa dhe asfalt, por njerëz që duan të ndihen gjallë. Dhe ndoshta pikërisht kjo është ajo që dëgjohet në ato ditë,jo thjesht zhurma e motorëve, por zhurma e një qyteti që refuzon të heshtë. /Nga A. HOTI/
