Sot në protestë. Fiks njaty përballë bashkisë, prefekturës e ku ta doni ju. E as mpltrapi se ça mendimi ka për liderin e partisë ku aderoj, ai ngjit me mu. Besoj se as atij. Fundja, emocion i ndërsjelltë.
Sapo të shihemi me njëri-tjetrin, në mendje identifikimi i parë do të jetë, keka edhe ky. Po njësoj edhe unë, keka edhe kjo. E mandej? Disa sot i shqetëson fakti se kush mund të jetë në shesh. Por protesta nuk asht dasëm, e as me ftesa. Për sa kohë, kauza asht e duhura dhe deri kur sheshi të jetë i tanve, e aq ma tepër në favor të një opozitari, hajde ta bajmë bashkë këtë rrugë. Mrapa ka kohë mjaftueshëm për “nuk na kanë ardh, nuk kena me i shku”. Gjejmë arsye me u nda prapë. Luftën e flamujve mundena me e lanë për një ditë tjetër.
Nëse në shesh sot mblidhen gjithë këto rryma, qytetarë, demokrat, socialist të zhgënjyer, parti të reja, njerëz pa parti, e njerëz që nuk do të binin dakord as për ngjyrën e qiellit, po edhe aq ma mirë. Kjo asht prova se pakënaqesia ndaj vendimmarrjes ka kalu kufijtë e tifozllëkut politik. Ajo ça ka randesi sot, asht presioni.
Konkursin e pastërtisë ideologjike të çdokujt, sot nuk asht e mira me e ba. Sot, ma mirë numrat. Sot, ma mirë matematika. Sot, ma mirë sheshi. Sepse pushteti fillon e trembet sa herë që bën bashkë njerëz që zakonisht nuk do te binin dakord për asgjë. /Nga Lazo LUFI, publikuar në Facebook/
