Deri në vitin 1990, “Shqipëria socialiste” ishte “fanar ndriçues” për të gjithë botën. Ky ishte perceptimi i jo pak shqiptarëve dhe sigurisht, parimi kryesor i regjimit diktatorial në fuqi. Kanalet alternative të informimit ishin të pakta për qytetarët. “Zëri i Amerikës” apo Radio Vatikani e BBC si radio me programe shqip e më fatlumët, informoheshin nga kanelet televizive italiane RAI apo ato jugosllave. Natyrisht, aty ku zhurmuesit e vendosur nga shteti komunist nuk kapeshin ose anashkaloheshin me shpikje të tipit “grup sekondash” e antena përbindëshe për kapjen e sinjalit. Në çdo rast, rrezikoje burgun nëse dëgjoje apo shikoje burime të tjera informimi.
Pas dimrit të vitit 1990, shqiptarëve nisën t’ ju hapën sytë e veshët. Sot, 31 vite më pas, nëse ke dëshirë, askush nuk mund të thotë se nuk ka mundësi të informohet. Sigurisht, edhe dezinformimi apo manipulimi publik është vetëm një buton telekomande apo faqe interneti larg. Përtej kësaj, çdokush është i prirur të besojë atë që i pëlqen apo edhe i serviret më bukur. Por çdokush, ka mundësi të informohet siç edhe të dezinformohet.
Sot, të gjithë ata që e kanë jetuar, e mbajnë mend apo e lexojnë nëpër libra, çuditen për Shqipërinë “fanar ndriçues” në botë deri në vitin 1990. Vendi më i prapambetur i Europës, pretendonte se eksportonte “ideologji fitimtare” me parimin themelor “proletarë të të gjitha vendeve bashkohuni”. Por gjithsesi, për mëse 45 vite, pjesa dërrmuese e shqiptarëve e besuan këtë ndërsa edhe ata që nuk e besonin apo e dinin se nuk ishte e vertetë, e pohonin me zë ose me figurë. Përjashtimi i vetëm janë të burgosurit, internuarit, persekutuarit apo të vrarët e diktaturës.
Në kohën që jetojmë, nuk është e vështirë të kuptosh se nga “fanar ndriçues” po kthehemi gradualisht në thuajse “republikë bananesh”. Emërtesa përdoren për shtete që ekzistencën e tyre e kanë të lidhur me vasalitetin e gjithanshëm me një shtet tjetër dhe ku sistemi demokratik nuk është i konsoliduar. Është e vertetë se me hapat e hedhur drejt standarteve europiane, me nënshkrimin e marrëveshjeve e konventave ndërkombëtare, kemë lëshuar sovranitet. Por në të gjitha rastet, lëshimi i sovranitetit duhet të ketë efekteve pozitive për sistemin dhe qytetarët e tij.
Mes këtyre marrëveshjeve ndërkombëtare mes shteteve është edhe Konventa e Vjenës mbi Marrëdhëniet Diplomatike. Ajo u miratua me 18 prill 1961 dhe u nënshkrua nga Shqipëria 2 vite para ndryshimit të sistemit. Shteti komunist e ratifikoi në 1988- ën, 3 vite pasi diktatori theu qafën në atë botë. Konventa ka shumë nene, por me gjasë, një nga më të preferuarit e regjimit komunist, duhej të ishte Neni 41, pika 1 e tij.
“Pa cënuar privilegjet dhe imunitetet e tyre, të gjithë personat që përfitojnë nga këto privilegje dhe imunitete kanë për detyrë të respektojnë ligjet dhe rregulloret e shtetit pranues. Ato kanë gjithashtu për detyrë të mos ndërhyjnë në punët e brendshme të këtij shteti”, thuhet në këtë nen për përfaqësuesit diplomatikë të huaj në vendet ku instalohen. Çdo rresht më shumë, është i kotë. /Nga Blerti DELIJA/
