“Kush është i pamëkat, të hedh gurin e parë”, është shprehja biblike që vjen në mendje teksa lexon komentet e pafundme, shumica negative, për gjestin e “Nderit të Kombit” Robert Ndrenika për kryebashkiakun e Tiranës Erion Veliaj në sallën e gjyqit, duke e puthur në ballë dhe shoqëruar me shprehjen: Ç’të mbeti, vij e bëj unë…më paç uratën!
Ajo që dallohet lehtësisht, është gjykimi me “syze politike” i këtij gjesti, nisur edhe nga personazhi Erion Veliaj. E në këtë linjë, rreshtimi edhe në rrjetet sociale, kuptohet qartë. Pra, rezervat, kritikat, deri në urrejtje për personazhin politik nga një pjesë jo e vogël e audiencës, reflektohen me të njëjtën ashpërsi edhe tek “mbështetësi” i tij publik, pavarësisht dimensionit madhështor të tij në art.
Të gjithë kritikëve, të cilët duhet pranuar që në krye të herës se janë në të drejtën e tyre, mbase u duhet kujtuar ndonjë informacion i vlefshëm. Robert Ndrenika i ka kaluar tashmë që në 10 janar 84 vite e jetës. Karriera e tij artistike, është në standardet më të larta, para dhe pas 1990- ës, si kapërcyell politik edhe në artin shqiptar. Për shkak të kësaj karriere, si pakkush ka marrë vlerësime maksimale si “Artist i Popullit” e “Nderi i Kombit”. E ndoshta më e rëndësishmja për Ndrenikën apo edhe të afërmit e tij, ai përfiton “pension të posaçëm shtetëror”, që i krijon komoditet në përditshmërinë e jetës së një të moshuari, tashmë thellë në “moshën e tretë”.
Të gjithë biem dakord që, sidomos brezi i vjetër i aktorëve e artistëve shqiptarë, janë përballur e përballen me probleme ekonomike, madje deri në varfëri. Pjesa dërrmuese e kanë provuar dhe e provojnë emigracionin për të siguruar jetë më të lehtë ekonomike, duke shkelur me këmbë talentin e karrierën sepse arti akoma nuk paguan në Shqipëri si në shumicën dërrmuese të vendeve të botës.
Ajo puthje në ballë dhe ato fjalë- metaforë për marrjen përsipër të burgut të Robert Ndrenikës për Erion Veliaj, a nuk mund të jenë edhe një mirënjohje publike për një mbështetje/ndihmë që mbase mund të ketë marrë përgjatë viteve? Nuk besojmë se Robert Ndrenika ka marrë ndonjë tender me para publike, ndonjë bonus të ngjashëm që mund të mvishet me mister korrupsioni. Maksimumi, një banesë modeste apo edhe një pension të posaçëm për një jetë më dinjitoze në këmbim të asaj që i dha apo i jep artit shqiptar për dekada. Ose, mund të jetë thjesht edhe një ndjesi njerëzore, mbase siç thotë edhe vetë Ndrenika, meqë e ka njohur Veliajn që fëmijë, duke i ditur problematikat e mundshme sepse jo gjithmonë kryetari i Bashkisë së Tiranës ka qenë ai që njohim të gjithë.
A nuk kemi parë dhe dëgjuar po ne, këngë apo poezi me qindra vargje për politikanë të para dhe pas 1990- ës? A nuk kemi parë e dëgjuar politikanë të tjerë të kërcejnë e këndojnë këngë për liderët e tyre politikë? A nuk shohim thuajse çdo ditë skena servilizmi, në jo pak raste të pa kërkuara dhe krejtësisht të panevojshme edhe në kuptimin ekonomik të fjalës? Si ka mundësi që vazhdojmë të përpiqemi të tregohemi “më katolikë se Papa”, duke mos e drejtuar fillimisht gishtin nga vetja, më pas nga ai përballë?!
Një 84- vjeçar me përmasat publike të Robert Ndrenikës, nuk ka nevojë për avokati. Edhe ky episod, i cili me gjasë do të harrohet për 3 ditë, nuk mund të eklipsojë përmasat madhështore të kontributit të tij në artin shqiptar. Në çdo rast, edhe ata që e konsiderojnë “lajthitje” apo “servilizëm” ndaj Erion Veliajt, mjafton të shohin një dramë, film apo komedi të Ndrenikës për tu rikthyer në vlerësimin e përhershëm e të qendrueshëm për artistin.
Sidomos në prag zgjedhjesh por jo vetëm, në SHBA por edhe vende të tjera të botës, figura të dimensionit të Robert Ndrenikës në vendet respektive, pozicionohen politikisht pro apo kundër një alternative. Edhe në zgjedhjet e fundit në SHBA, kështu ndodhi: Yje të kinematografisë dolën në fushatë kundër Trump siç edhe të tjerë, e mbështetën publikisht atë. Sepse përtej artistit, tek çdo individ ekziston edhe një qënie njerëzore që veç të tjerave, ka preferenca, edhe politike! Që ka të drejtë ti shpërfaqë edhe publikisht! /Sokol N. SOKOLI/
