Mes zërave të fortë të protestës në Rrjoll, një figurë e vogël spikat më shumë se kushdo tjetër. Një djalë i mitur, me sytë e mbushur me lot, qëndron mes të rriturve me një pjekuri që nuk i përket moshës së tij. Ka lënë pas nënën e sëmurë në Angli dhe është kthyer në vendin e tij, jo për pushime, por për të mbrojtur tokën që familja e quan jetë.
Lotët i rrëshqasin në faqe, por në shikim i lexohet një vendosmëri e rrallë. Për të, kjo nuk është një betejë politike apo ekonomike; është shtëpia, oborri ku ka luajtur, toka ku prehen kujtimet e gjyshërve. Në heshtjen mes britmave, prania e tij e thotë më shumë se çdo pankartë: këtu nuk po mbrohen vetëm metra katrorë, por rrënjët.
Shkodër, a po e dëgjon zërin e Rrjollit? Sot nuk është vetëm halli i një fshati. Sot është prova nëse prona private në këtë vend ka vlerë apo jo.
118 vjet në tokën e vet dhe sot përballen me vendime që nuk i përfaqësojnë. Nëse sot lejojmë që një familje të ndihet e huaj në shtëpinë e vet, nesër askush nuk është i sigurt.
Edi Rama duhet ta dijë se Shkodra nuk është tokë pa zot. Bashkim Ulaj duhet ta kuptojë se investimi nuk bëhet mbi përçarje e padrejtësi. Kjo nuk është çështje partie. Është çështje dinjiteti. Sot janë ata. Nesër mund të jemi ne.
Shkodra ka treguar gjithmonë se di të bashkohet kur cenohet e drejta. Koha është me qenë bashkë – për drejtësi, për transparencë, për respekt ndaj pronës. Rrjolli nuk kërkon lëmoshë. Kërkon të drejtën e vet. /Nga Paulin MACAJ, dërguar për publikim në ShkodraWeb/
