Shkodër. Fillimi i shekullit. Rruga e Ashikëve kishte marrë emrin e një prej familjeve nga më të njohurat në qytet. Në krye të rrugicës ndodhej ambasada ruse. Ishte moti kur ambasadat kishin si qendër Shkodrën.
Ambasdori kishte një vajzë. Zinajda. E bukur? Si ruse. Ra në sefda me Pashko Ashikun. Dy metra burrë. Mashkull safi. Takoheshin natën. Pa shumë problem. Ishim komshij. Bënin dashuri platonike. Vajza binte në orgazëm pa prishur virgjërinë.
Por erdhi një ditë e zezë për të dashuruarit. Iku ambasadori në Rusi. Mori vajzën me vete… Nisi Lufta e Parë Botërore. Dashuria nuk pyet për luftë. Vetë dashuria është luftë.
Ishte shekulli kur dashuria ishte ndjenjë. Ndërsa sot dashuria është seks. Çupat më së pari hapin shalët, pastaj buzët. Pardon! Edhe goja së pari kërkon bilbilin, pastaj gjuhën…
Rusja e bukur rrugë pa rrugë, tren më tren, mbëriti në Shkodër. U martuan. Bënë dy djem e dy vajza. Mes tyre Franc Ashiku, piktor i njohur. Rusja jetoi gjatë, deri nga vitet ’60 – të. Ishte si një ëmbëlsirë për qytetin që diktatura i mbolli trishtim. /Nga Mitro ÇELA, publikuar në Facebook/
