Thuhet se në shoqëritë e zhvilluara, mendimi ndryshe është oksigjen për përparimin, avancimin, ndërsa debati hap rrugë, sjell ide, krijon shpresë… Para pak kohësh kam thënë hapur në një shkrim timin pse nuk do t’i bashkohesha protestës.
Duke u nis nga ajo që përfaqësoj dhe si qendrestare, pa u larguar kurrë nga shtëpia ime politike. Mendova se sinqeriteti do të pritej si sinqeritet dhe jo si tradhti, as si armiqësi.
Por ja ku shpërtheu një ortek sharjesh duke më quajtur armike, patronazhiste, komuniste, puçiste, balliste bir o bir. Më besoni për një çast s’dija në duhet të qeshja me absurditetin apo të qaja për sëmundjen që paskemi brenda nesh.
Ajo që kuptova është e dhimbshme dhe duke parë sulmet e drejtuara ndaj gjithë miqve të mi që mendojnë ndryshe dua të them dy gjëra, ani se do sulmoni prap…
Problemi nuk qëndron tek qeveria, por tek mënyra si sillet një pjesë e familjes sonë politike. Disa e kanë kaq të thellë frikën nga mendimi ndryshe, sa s’e shohin dot se po kthehen në atë që pretendojnë se luftojnë.
Asnjë parti nuk ringrihet duke mbytur zërat e vetë njerëzve. As nuk fiton duke ngritur gardhe brenda shtëpisë. Demokracia nuk jeton me duartrokitje të detyruara për lidershpinin, por me fjalën e lirë të secilit nga ne.
Sot jam edhe më e bindur se pa ndryshuar mënyrën si mendojmë, pa hapur dritaret për një ajrim të shëndetshëm nga hijet e armiqësisë, ne nuk bëjmë dot as hapin e parë drejt shpresës, e jo më drejt fitores.
Ky është realiteti ynë i trishtë.
Kush e do këtë shtëpi të madhe politike duhet të pranojë gabimet pa u fshehur, t’i thotë të vërtetat me zë të qartë dhe të ecë drejt ndryshimeve të domosdoshme.
etëm kështu hapet një shteg, nga ku mund të hyjë pak dritë… /Nga Mimoza REXHVELAJ, publikuar në Facebook/
