Lezha, është një qytet relativisht i vogël për nga sipërfaqja, shtrirja, por me dëndësi të madhe demografike. Ndotja mjedisore, akustike, terrori mbi qytetin.
Është fakt, që përditë zgjimi i këtij qyteti bëhet nga altoparlantët e xhamisë në orën 5 të mengjesit, herë herë me një zë që shkon deri në fshatrat përreth.
Në orë 07.30 kercasin njëherësh 5 copë këmbana me diku 4-5 ton peshë, për tu përseritur disa herë në ditë.
Besimtarët e praktikantët e besimit katolik, e dinë mirë se në ç’orë bëhen ceremonitë në kishë, e kurrë se kuptova pse është e nevojshme të kërcasin gjithë ditën, herë për të njoftuar orën e të tjera për meshën, sikurse nuk e kuptoj efektin e kësaj zhurme shurdhuese në fakt?!
Si për të treguar sa të lumtur jemi, thuajse çdo natë, kur ora shënon 24.00, kërcasin fishekzjarret, nga më fuqishmet, e në ndonjë rast, “si padashje” drejtuar në ballkonin e tjetrit, një çmenduri e kohëve moderne.
Dasmat “kolektive”, janë bërë një “mode” që në fakt e kanë origjinën nga minoritetet me ngjyrë, e këtu në Lezhën tonë, nga L. Skenderbeg.
Orkestra, këngëtarë e D&J, që bërtasin jo më për shpinë e çiftit, por për gjithë qytetin deri në mesnatë.
(Kam bërë dy dasma për fëmijët e mi, jam kujdes që dhe zëri, volumi i tv në shpi, t’mos jetë më i lartë se kohën tjetër)
Se kujt i pëlqen e çfarë duan të tregojnë me këtë shfaqje, unë akoma se kam kuptuar?!
Si për të mos mjaftuar këto, prej kohësh, rrugët e qytetit janë pushtuar nën terrorin e makinave e motorrave, zhurma e të cilave s’kanë asnjë dallim nga armët e zjarrit. E këto nuk njohin as orar, ditë e natë.
Nuk ju mjafton zhurma e tmerrshme që krijojnë, por në masë drejtues të këtyre mjeteve, provojnë dhe limitet e shpejtësisë, dhe pse zonë e banuar me rrisk të lartë rreziku për jetën e sigurinë e njerëzve.
Policia është aty, i sheh përditë, i njeh dhe kujdeset që këta karagjozë t’mos ndjehen të shqetësuar.
Këto ditë, në rrjetet sociale, shkruhet se në Tiranë, policia bashkiake, na paskësh gjobitur një të moshuar 82- vjeçare, se ushqente macet e braktisura, me motivin për “Ndotje mjedisore”…
Po jetojmë kohë kontradiktash pafund, të dehur në masë, heshtim dhe pse dhunohemi, dhe pse jemi të pambrojtur nga një shtet që as sheh e as degjon, jetojmë një një çmendinë të hapur. /Nga Gjokë JAKU, publikuar në Facebook/
