Besa, apo fjala e dhënë, në Shqipërinë e 2026, duket si diçka arkaike. Relike e vjetër, e dalë boje. Në garën e përditshme të babëzisë, legjenda e Kostandinit e Doruntinës ka filluar të dëgjohet rrallë e më rrallë.
Ded Shullani është kalibër tjetër. Ndoshta nga prejardhja familjare, besoj ndër të rrallët që mbeten qëndrestarë. Gjestin e tij s’do e harroj kurrë.
Kisha folur në telefon me Deden për të bërë një intervistë me të dhe për të gjetur një familje të ngujuar nga gjakmarrja në fillim të muajit mars. Më tha rri i qetë e ke të kryer!
Të dielën e pres Deden në aeroportin “Nënë Tereza” së bashku me zonjën e tij. Vinte nga Milano. I zbehtë në fytyrë dhe i lodhur në trup.
“Kam 1 vit që kurohem nga tumori. E kam kapur vonë. Fatmirësisht operimi më ka dalë mirë, por mbrëmë kam qenë në spital deri në orën 3 të mëngjesit.
“Kam hequr vigonin nga dora dhe jam nisur në pesë për në aeroport. Bëra sherr me infermieren dhe me djalin tim… Do e bëjmë intervistën”.
Kur e pyeta se pse nuk më kishte lajmëruar për ta shtyrë, më kapi nga dorën e më tha: Të kam dhënë fjalën, të di se vdes këtu, do e bëjmë!
Faleminderit Ded, për ndihmën e dhënë dhe mesazhin e fortë! /Publikuar në Facebook nga gazetari Eraldo HARLICAJ, foto: Studío Mataj/
