Drejtësia shqiptare është e bllokuar. Mijëra dosje presin prej vitesh, qytetarët humbasin kohë, para dhe besim, ndërsa e drejta për një gjykim brenda një afati të arsyeshëm është kthyer në një premtim bosh. Në këtë realitet alarmant, debati që po shtyhet përpara nuk është si të zgjidhet stoku, por sa të rriten pagat. Ky është thelbi i problemit.
Pyetja është e thjeshtë dhe kërkon përgjigje të ndershme: a e zgjidh stokun rritja e pagave? Përgjigjja është po aq e thjeshtë: jo.
Stoku nuk krijohet sepse gjyqtarët paguhen pak. Stoku krijohet sepse ka shumë pak gjyqtarë për një ngarkesë kolosale dosjesh. Një gjyqtar, sado mirë të paguhet, nuk mund të gjykojë qindra apo mijëra çështje brenda afateve ligjore. Matematika është brutale dhe nuk gënjen: mungesa e burimeve njerëzore prodhon vonesë, pavarësisht nivelit të pagës.
Rritja e pagave mund të jetë e justifikueshme si politikë sociale apo motivuese, por ajo nuk është politikë zhbllokuese. Nuk shkurton afate, nuk ul stokun, nuk i kthen qytetarit drejtësinë e humbur. Përkundrazi, krijon perceptimin e një sistemi që merret me veten, ndërsa shoqëria mbetet peng.
Ndërkohë, zgjidhja reale është e njohur dhe e shmangur: shtimi urgjent i numrit të gjyqtarëve, përkohësisht dhe afatgjatë. Përshpejtimi i emërimeve, mekanizma tranzitorë ligjorë, shpërndarje më racionale e ngarkesës dhe përgjegjësi reale për menaxhimin e stokut. Pa këto masa, çdo debat për paga është thjesht zhvendosje e vëmendjes nga problemi real.
Qytetarët nuk kanë nevojë të dinë sa rroga merr gjyqtari. Ata kanë nevojë të dinë kur do u gjykohet çështja. Drejtësia nuk matet me paga, por me vendime në kohë. Dhe sot, vendimet mungojnë.
Nëse vërtet synohet zgjidhja e krizës, rruga është e qartë: më shumë gjyqtarë, më pak justifikime. Çdo gjë tjetër është kozmetikë mbi një sistem të paralizuar. /Nga avokat Ndue PJETRA, publikuar në Facebook/
