Lajmi erdhi si një krismë në qetësinë e ditës i ftohtë, i papritur, i padrejtë. Kolë Kola nuk është më. Ndoshta as dy vite nuk kishin kaluar prej asaj dite kur ai uli për herë të fundit kapelen e shërbimit, duke e mbyllur karrierën me dinjitet e nder, siç i ka hije një burri që nuk e njeh përkuljen. E megjithatë, jeta kjo armike e pabesë, nuk i dha kohë të shijojë qetësinë e merituar.
Një sëmundje e rëndë e goditi pabesisht, e rrëzoi në heshtje një burrë që në pamje dukej si lis, nga ata lisa që nuk i tund as era, as stuhia.Për ne që e njohëm, Kolë Kola nuk ishte thjesht një emër në radhët e policisë. Ai ishte vetë figura e policit të ndershëm, një nga ata që nuk i bën zhurmë vetes, por i bën nder uniformës që mban.
Gati katër dekada shërbeu në radhët e Drejtorisë Vendore të Policisë Shkodër, në kohë të vështira, në kthesa të rrezikshme të historisë sonë, nga një sistem në tjetrin, në mes të anarkisë politike dhe pasigurive që e përpinë shtetin e brishtë shqiptar.Ai nuk ishte nga ata që ngriten mbi shpatullat e të tjerëve. Ishte përkundrazi krahu i sigurt për shokun, zëri i drejtë në marrëdhënie, njeriu korrekt që nuk përkulej. Nuk nxiste, nuk shpifte, nuk shiste shokët virtyte të rralla në kohë të turbullta.
Në jetën e përditshme, jashtë uniformës, ai mbetej po ai burrë: i thjeshtë, bujar, punëtor, i dashur me njerëzit dhe i respektuar në çdo komunitet ku shkeli. Një njeri pa vese, me shpirt të hapur, që la pas një familje si vetja- të ndërtuar mbi ndershmëri dhe dinjitet.Sot, ndërsa ai niset drejt pushimit të pasosur, na mbetet një reflektim i hidhur: Se shpeshherë, më të mirët nuk shpërblehen sa janë gjallë. Uniforma që ai mbajti për një pagë modeste, nuk i dha kurrë pushim ,as në festa, as në ditë gëzimi, e aq më pak në kohët e çmendura të politikës dhe përballë egërsisë së krimit që shpesh maskohet më mirë se ligji. Dhe pikërisht këtu qëndron mirësia e tij: ai nuk kërkoi kurrë më shumë se detyrën. Dhe detyrën e bëri si pak kush
Le ta kujtojmë Kolë Kolën jo thjesht sepse u nda herët nga jeta, por sepse ishte ndër ata efektivë që i bëjnë nder policisë shqiptare asaj hallke të lodhur, shpesh të harruar e të nënvlerësuar, por që mban mbi vete barrën më të rëndë të shtetit. Sot nuk përcjellim vetëm një njeri. Përcjellim një epokë të heshtur sakrifice, një ndërgjegje të pastër, një lis që u rrëzua jo nga stuhitë, por nga padrejtësia e fatit. U prehsh në paqe, Kolë Kola. Nderi yt do të jetojë gjatë në kujtesën e atyre që dinë të dallojnë burrat e vërtetë. /Nga Prelë MILANI, publikuar në Facebook/
