Të dashur qytetarë dhe demokratë,
Kam vendosur të kandidoj përballë Sali Berisha për drejtimin e Partisë Demokratike, në një nga momentet më të vështira të saj. Nuk kam ndërmend ta zbukuroj realitetin: kjo parti nuk është sot në krizë rastësisht. Është në krizë sepse për vite me radhë është drejtuar nga një model që ka refuzuar të lexojë humbjet, të pranojë përgjegjësinë dhe të respektojë rregullat që vetë i ka vendosur.
Shumëkush do të pyesë: pse tani?
Sepse nuk ka më kohë për të humbur. Sepse çdo ditë që kalon me të njëjtin model drejtimi është një ditë më shumë larg qytetarëve dhe një hap më afër shpërbërjes së identitetit tonë politik. Të presësh sot, do të thotë të dorëzohesh.
Le ta themi qartë: humbjet e njëpasnjëshme nuk janë më rastësi. Janë zgjedhje. Janë pasojë e një lidershipi që nuk largohet, edhe kur vota flet kundër tij. Janë pasojë e një kulture që e vendos individin mbi partinë dhe partinë mbi demokratët.
Statuti i Partisë Demokratike nuk është dekor. Është kufiri që ndan një parti demokratike nga një parti personale dhe kur ky kufi shkelet, nuk prishet thjesht një rregull—prishet vetë besimi.
Një parti që nuk respekton rregullat e veta, nuk mund të kërkojë të qeverisë një vend. Më e rëndësishmja: Partia Demokratike nuk mund të drejtohet nga një person në listën non grata. Nuk mund të ketë në krye një kryetar që sulmon institucionet e drejtësisë si SPAK.
PD-ja nuk u krijua për të qenë pronë individësh. Ajo u krijua për t’u bërë derë komunikimi me partnerët tanë strategjikë, përfshirë Shtetet e Bashkuara, dhe për të sjellë zërin e shqiptarëve në arenën ndërkombëtare. Një kryetar që sulmon drejtësinë ose prish besimin me aleatët tanë, nuk mund të përfaqësojë këtë mision.
Kjo është arsyeja pse kjo parti është boshatisur nga brenda. Jo vetëm nga njerëzit, por nga mendimi. Jo vetëm nga anëtarët, por nga personalitetet. Ata që i dhanë kësaj force dinjitet, vizion dhe peshë publike, janë larguar sepse nuk gjetën më hapësirë, nuk gjetën më meritë, nuk gjetën më drejtësi.
Kjo nuk është thjesht humbje. Kjo është rrëshqitje.
Unë nuk kandidoj për një post. Kandidoj për të mbyllur një cikël.
Kandidoj për të rinjtë që sot nuk e shohin më veten në këtë parti.
Kandidoj për demokratët që janë lodhur nga humbja dhe arroganca e justifikimit të saj.
Kandidoj për të rikthyer meritokracinë si rregull dhe jo si dekor fushate.
Siç na kujton Alexis de Tocqueville, “Rreziku më i madh për një demokraci nuk vjen nga armiqtë e saj, por nga deformimi i saj nga brenda.”
Sot, sfida nuk është mes meje dhe një individi.
Sfida është mes dy modeleve: një modeli që mban peng të ardhmen, dhe një modeli që kërkon ta hapë atë.
Unë nuk premtoj mrekulli. Premtoj standard. Premtoj rregull. Premtoj përgjegjësi.
Nuk do të hesht përballë së vjetrës.
Nuk do të bëj kompromis me shkeljen e rregullave dhe nuk do të tërhiqem përballë vështirësive.
Ftoj çdo demokrat, çdo të ri, çdo qytetar që beson tek ndryshimi, të mos qëndrojë spektator.
Partia Demokratike nuk është pronë e askujt. Ajo është besimi i shumëkujt dhe ky besim nuk mbahet më peng.
Kjo është sfida ime dhe kjo është sfida jonë.
Me respekt Alesia Balliu!
