Nga Agron TUFA
E di se me publikimet e djeshme në “Panorama” dhe “Mapo” e kam vënë z. Pëllumb Xhufi në pikë të hallit, pa asnjë grimë argumet. Dhe kur njeriu gjendet si peshku në të thatë, pa argumenta, përshtat moralit ti tij, ai patjetër do t’i “shpikë” ato. Cilët janë kinse argumentet e z. Xhufi në replikën e paedukatë:
1. Dokumenti që z. Xhufi na serviri si dokumnt autentik i CIA-s i vitit 1953, ka stampën “i paverifikuar”, krejt njëlloj si ai vitit 1951, që iu referova unë. A i lejohet vallë një njeriu që e njeh veten për historin të servirë publikisht një dokument që mban stampër “i paverifikuar”? Të dy dokumentat edhe i vitit 1951 edhe i vitit 1953 mbajnë stampën “i paverifikuar”. Ky element nuk e bën asnjërin dokument më të vlefshëm se tjetrin. Ne i njihnim të dy dokumentat, por nuk i kemi përdorur, pikërisht nga që ishin të paverifkuar, që në thelb do të kishte qenë në nderin e z. Xhufi ta kryente shkencërisht këtë punë, madje edhe të përpiqej të rrëzonte (apo rriste) shifrat e të gjitha burimeve. Lind pyetja (të cilës nuk iu përgjigj z. Xhufi) pse nuk iu referua dokumentit të dytë të vitit 1951?
2. Gjatë përgjigjes së tij nekrofilike, z. Xhufi bën alibi se paska pasur miqësi a nderim për një sërë emrash të mëdhenj, të persekutuar (pothuaj të gjithë nuk janë më ndër të gjallë). Çdo kishin thënë vallë ata për këtë miqësi kainiane? Me siguri do ishin ngritur nga varri!
3. Nga historitë që nakatos, nuk dilet duke u zbythur, z. Xhufi. E kam fjalën për argumentat se gjoja, z. Xhufi paskësh këmbëngulur (sigurisht, në ndonjë kafene), se jo Tepelenën, por Spaçin dhe Burrelin t’i kthejmë në muze të shtypjes së diktaturës. Kuptohet, se pse i ha ana z. Xhufi për ta shmangur vëmendjen nga kampi mortor i Tepelenës. Sepse Burreli dhe Spaçi ishin burgje burrash, nga çdo aspekt që ta marrsh (ne nuk kemi diferencuar, se të gjithë janë vende dhimbjesh e tragjedish). Për ne të gjitha burgjet dhe kampet e komunizmit duhen shpallur vende-muze. Por kampi i Tepelenës është tjetër: aty qenë përqendruar pleq, gra e fëmijë. Pa një akt gjyqësor! Ne s’kemi bërë asnjëherë asnjë diferencim, sepse i konsiderojmë të gjithë njolloj.
Dhe meqë dolëm në këtë pikë, pse nuk merresh me faktin që CIA e quan Tepelenën Kamp Përqendrimi dhe të internuarit i quan të burgosur (prisioned), që ka kuptimin “i burgosur”, ose i “arrestuar”. Kështu, me statusin që i jep CIA në këtë dokument, që Xhufi i referohet, atëherë të gjithë këta të burgosur kanë të drejtë të gëzojnë statusin si të burgosur politik dhe të kompensohen si të tillë.
Madje shifra në dokumentin e CIA-s së vitit 1953 me 3600 të internuar e kalon shifrën zyrtare (me status zyrtar, sipas dokumentave të kohës së komunizmit janë rreth 3200). Duke bërë këtë lojë shifrash, z. Xhufi na del edhe më fanatik se shteti komunist. Nuk jemi ne që e kemi vënë theksin tek Tepelena, por jeni ju, me një qëllim djallëzor, për të vënë në dyshim gjithë historinë e krimeve të Komunizmit.
4. Në një plan më personal, z. Xhufi më sulmon, duke shpjeguar reagimin tim me “të kuptuarit” se gjoja Tufa reagon se “me to ha bukë”. Kuptohet, se si gjithkushi dhe unë e z. Xhufi diku “hamë bukë”, por statusi se si jam zgjedhur unë në pozicionin që kam, ndryshon radikalisht e moralisht nga statusi i z. Xhufi: unë “ha bukë” më nder! Sepse z. Xhufi, të studiosh në shkollë/universitet, në një regjim ku dikujt i jepet dhe dikujt i mohohet kjo e drejtë, kjo automatikisht për dikë quhet privim dhe për palën tjetër – privilegjim. T’i sqarojmë pozicionet: unë isha i privuari, ti – i privilegjuari. Madje Xhufi ka qenë jo i privilegjuar, por super i privilegjuar, siç më thotë një dokument, kur “dora e ngrohtë” e Partisë e çonte me bursë në Athinë. Edhe një gjë, z. Xhufi: ndaje mendjen se na dalke në dokumenta me dy mbiemra: a e ke mbiemrin Xhuvi apo Xhufi? Çka ndodhur vallë me identitetin e tij në valët e miqësisë komuniste shqiptaro-greke? Këtë le ta sqarojnë gazetarët, përfshij edhe pathosin patriotik çam. Unë kam lindur Agron Tufa dhe do të vdes me këtë emër, pa patur nevojë të forcoj apo zbus sipas nevojës bashktingëlloret.
Unë kam qënë i privuari në këtë mes, sepse e kam filluar shkollën në moshën 24 vjeç, pasi ngordhi komunizmi i Xhufit. Kam qenë student me emër i Folologjikut. Mandej Lidhja e Shkrimtarëve me Kryetar poetin Xhevahir Spahiu përzgjodhi një nga pesë shkrimtarët më të talentuar për të ripërtërirë, sikundër qe biseduar, traditën e viteve ’50 të studimeve në Institutin e Letërsisë “Gorki”. Nëse ke gjë kundër Xhevahir Spahiut, atëherë thuaje publikisht. Por unë kam qenë student në vitet 1994-1999 dhe të del punë e madhe me aluzionet, se të njëtin Institut ka mbaruar edhe Ismail Kadareja, Xhuvani, Aliabdihoxha; në rusi ka mbaruar dhe D. Agolli, etj. Më pas, në vitet 1999-2001, për inat të Xhufit e për qejfin tim, kam mbaruar dhe Institutin e Kulturave Europiane (IEK) në Moskë (për filozofi arti). Janë 3 universitete, të gjitha – me forcat e mia, pa e patur nevojën e dorës së partisë për të më dërguar në Athinë! Në ambasada? Jo e jo!
5. Në intervistën që kisha tek Mapo (2.4. 2018), unë i jam referuar dokumentave të CIA-s. Tjetër punë është se ku e merr burimin CIA. Po ky nuk është problemi im, kjo i takon eksluzivisht z. Xhufi. Edhe nëse dokumenti, siç thotë Xhufi, është një artikull, atëherë për ç’arsye ai rezulton si dokument i klasifikuar nga CIA deri vonë “sekret”? Por meqë Xhufi e paska ditur, kur na thotë se dokumenti në fjalë “ka qenë në Ministrinë e Jashtme të Shqipërisë”, atëherë pse na e paska fshehur këtë dokument? Por z. Xhufi ngatërrohet me këmbët e veta kur lutet të mos i besojnë Tufës, për shkak se “më sulmon me dokumenta jugosllave” (ne e thamë se i jemi referuar CIA-s), atëherë si shpjegohet, që në intervistën e tij tek “Tema” po ky Xhuf, pohon se i referohet “…jo thjesht mbi bazën e dokumentave të CIA-s, por edhe shumë dokumentave të tjera, përfshirë atyre të UDB-së jugosllave”. Për mua si studiues nuk ka asgjë të keqe që Xhufi i referohet UDB-së. Por këtu z. Pëllumbi bie në çark me këmbët e veta. Po pse kur i shfrytëzoka Xhufi këto dokumenta nuk përbëka problem, dhe kur unë i referohem CIA-s (e cila i referohet Beogradit) na dalka papritur problem?
Pyetja e fundit, që është esenca e gjithë këtij debati: A ka vallë si historian, z. Xhufi, dokumenta për kampin e Tepelenës? A ka marrë mundimin, në mos të bëjë një studim (sepse që nga koha kur e çuan në Athinë e deri më sot paguhet nga taksapaguesi shqiptar), qoftë vetëm për kampin e Tepelenës, me që e paske fiksim? Apo së paku, fare-fare, a ka marrë ndonjëherë mundimin, pa qenë nevoja me kapë veshin mprapsht, t’i takojë njëherë të mbijetuarit e kampit mortor të Tepelenës, që i ka këtu dhe për fat, një pjese e tyre janë akoma gjallë? Nëse jo, le të japë njëherë një shenjë qytetarie dhe, nëse jo, atëherë të heshtë: të hapë veshët dhe të dëgjojë!
6. Z. Xhufi thotë se i ka mbetur pezull një pyetje, pas leximit të përgjigjes sime në Panorama: “A thua të jetë thjesht afiniteti me gjuhët e kulturat sllave”? Besoj se përgjigjen e ka marrë me pashë tashmë. Për këtë “afinitet” timin me kulturat sllave, le t’i shkojë z. Xhufi deri në fund, meqë i ka dyert e hapura të arkivave nga Athina deri në Moskë, nga UDB-ja tek KGB-ja, por, ndërkohë, ndoshta ndjehet i detyruar për një sqarim publik mbi atë çështjen delikate të identitetit të emrit të vet ambiguid.
