Nga Luçano BOÇI
DHJAKSI alias… Dhjaksi gjithmonë hiqet. Bën dhe merr poza trimi, por asnjëherë nuk ja mban. Hipokrizia është armatura më e mirë e perfeksionuar për shkak të mbijetesës.
Dhjaksi ka shumë etje për pushtet. Kjo për arsye të pasigurisë që ndjen në mënyrë permanente. E rrethon veten me “çuna me tuta”, “me të fortë”, me “çuna me lekë” si elementë sigurie.
Dhjaksi është njeriu më bukëshkalë.
I përdor të gjithë për shkak të frikës që nuk i ndahet. I fut në sherr, i përplas dhe më pas bën “zgjidhësin e problemit”.
Dhjaksi nuk mban fjalë.
Shet miqtë shokët, sepse dikush i momentit i duket më i fortë se i mëparshmi.
Përdor çdo gjë që mundet për veten e tij. Mikun, komshiun, shtetin, gjykatën e çfarë të ketë në dorë.
Dhjaksi është propagandues “i shkëlqyer”.
Kapërcen nga dega në degë, mashtron, bën sikur, teatron e nuk skuqet e as zverdhet.
Dhjaksi nuk ka turp.
Sepse ka vetëm frikë. Shaje nuk i bën përshtypje. Foli seriozisht ai qesh. Vetëm kur ndjen kërcënimin humb cdo arsye.
Dhjaksi është gjithmonë arrogant.
Tmerri që e pushton e shtyn gjithnje e më shumë drejt harbutërisë të pushtetit që i jepet.
Dhjaksi i ka të domosdoshëm aksesorët. Është i paplotësuar prandaj.
I duhet një vizë “të ndjehet guximtar”. I duhet kostum me atlete të ndjehet i veçantë, për të bërë përshtypje, për t’u dukur.
Dhjaksi nuk as atdhe, as familje, as të ardhme.
Ka vetëm veten e tij dhe është i lidhur përjetësisht me frikën e tij.
Dhjaksi është njeriu më i pavlerë.
Largimi i Dhjaksit nga pushteti i tij i frikës, është detyrë qytetare.
